ជំពូក ២៥ ភិក្ខុ

ជំពូក ២៥ ភិក្ខុ

៣៦០, ការសង្រួមដោយភ្នែកជាការប្រពៃ ការសង្រួមដោយត្រចៀក ជាការប្រពៃ ការសង្រួមដោយច្រមុះជាការប្រពៃ ការសង្រួមដោយអណ្តាតជាការប្រព្រៃ។

៣៦១, ការសង្រួមដោយកាយជាការប្រពៃ ការសង្រួមដោយវាចាជាការប្រពៃ ការសង្រួមដោយចិត្តជាការប្រពៃការសង្រួមក្នុងទ្វារទាំងអស់ជាការប្រពៃ ភិក្ខុសង្រួមក្នុងទ្វារ ទាំងពួង រមែងរួចផុតអំពីសេចក្តីទុក្ខទាំងពួក។

៣៦២, អ្នកណាមានដៃសង្រួមហើយ មានជើងហើយ ជាអ្នកត្រេកអរហើយក្នុងភាវនាខាក្នុង មានចិត្តគង់វង់ តែម្នាក់ឯងសនោស បណ្ឌិតទាំងឡាយហៅអ្នកនោះថាភិក្ខុ។

៣៦៣, ភិក្ខុណា មាមាត់សង្រួមហើយ និយាយដោយបញ្ញា មិនអណ្តែតអណ្តូង សម្តែងហេតុនិងផលភាសិត របស់ភិក្ខុនោះទោះបពីរោះ។
៣៦៤, ភិក្ខុមានធម៌ជាទីមកត្រេអរ ត្រេកអរហើយក្នុងធម៌ ពិចារណានុព្រះធម៌ រឭកព្រះធម៌រឿយៗនឹងមិនសាបសូន្យអំពីព្រះសទ្ធម្ម។

៣៦៥, បើភិក្ខុមានលាភតិចក៏ដោយ តែមិនបានមើលងាយលាភរបស់ខ្លួន ទេវតាទាំងឡាយតែងសរសើរភិក្ខុនោះថា ជាអ្នកមានអាជីវបរសុទ្ធល្អមិនខ្ជិល្រចអូស។

៣៦៦, បើភិក្ខុមានលាភតិចក៏ដោយ តែមិនបានមើលងាយលាភរបស់ខ្លួន ទេវតាទាំងឡាយតែងសរសើរភិក្ខុនោះថា ជាអ្នកមានអាជីវបរិសុទ្ធល្អ មិនខ្ជិលច្រអូស។

៣៦៧, ការប្រកាន់ខ្ជាប់ក្នុងនាមរូបថា ជារបស់អញដោយប្រការទាំងពួងមិនមានដល់បុគ្គលណា មួយទៀត អ្នកណា មិនសោកសៅព្រោះនាមរូបដែលមិនមាន បុគ្គលនោះឯងតថាគតហៅថា ភិក្ខុ។

៣៦៨, ភិក្ខុណាមានប្រក្រតីនៅដោយមេត្តា ជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ភិក្ខុនោះគប្បីបានសម្រេចសន្តបទ (គឺព្រះនិព្វាន) ជាទីចូលទៅរម្ងប់សង្ខារ ជាសុខ។

៣៦៩, ម្នាលភិក្ខុអ្នកចូរស្តារទូកគឺអត្តភាពនេះចេញទូកដែលអ្នកស្តារហើយនឹងបានដល់(ត្រើយ) លឿន អ្នកផ្តាចរាគៈ និង ទោសៈបានហើយ តពីនោះនឹងបានដល់នូវព្រះនិព្វាន។

៣៧០, ភិក្ខុគប្បីកាត់ផ្តាច់នូវធម៌៥យ៉ាង គប្បីលះបង់នូវធម៌៥យ៉ាងហើយនិងគប្បីញ៉ាំធម៌៥យ៉ាង ឲ្យរឹតតែចំរើនឡើង ភិក្ខុដែលកន្លងនូវកិលេសគ្រឿងជាប់ជំពាក់៥យ៉ាងនេះ បានហើយ តថាគតហៅថា អ្នកកន្លងឱឃៈបានហើយ ។

៣៧១, ម្នាលភិក្ខុ អ្នកចូរពិចារណាឈាន និងកុំគប្បីប្រមាទឡើយ ចិត្តរបស់អ្នកចូរកុំវិសធ្លាក់ទៅក្នុងទៅក្នុងកាមគុណឡើយ អ្នកចូរកុំប្រមាទលេប(ឆាន់) នូវដុំលោហៈឡើយ អ្នកចូរកុំឲ្យកម្មដុតរោលស្រែកទួញយំថា នេះជាទុក្ខដូច្នេះឡើយ។

៣៧២, ឈាន មិនមានដល់អ្នកដែលមិនមានបញ្ញាៗនឹងមិនមានដល់អ្នកដែលមិនមានឈាន ៗឈាននិងបញ្ញា មាននៅក្នុងបុគ្គលណា បុគ្គនោះឯងឈ្មោះថាតំាងនៅជិតព្រះនិព្វាន។

៣៧៣, សេចក្តីត្រេកអរ មិនមែនជារបស់មាននៅនៃ មនុស្សរមែងមានដល់ភិក្ខុដែលចូលទៅកាន់ផ្ទះស្ងាត់ ជាអ្នកមានចិត្តស្ងប់រម្ងាប់ហើយ ជាងអ្នកឃើញច្បាស់ព្រះធម៌ដោយប្រភពៃ។

៣៧៤, ភិក្ខុពិចារណាឃើញនូវការកើតឡើងនិងការរលត់ទៅនៃខន្ធទាំងឡាយដោយអាការៈណាៗ ភិក្ខុនោះរមែងបាននូវបីតិនេងប្រាមោទ្យ ដោយអាការៈនោះៗ ការបាននូវបីតិនេងប្រាមោទ្យនោះ ជាអមតធម៌របស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ។

៣៧៥, ក្នុងអមតៈធម៌នោះធម៌នេះ ជាធម៌ខាងដើមរបស់ភិក្ខុអ្នកមានបញ្ញា ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនានេះគឺ ការរក្សាឥន្រ្ទិយ១ សេចក្តីសន្តោស១ ការសង្រួមក្នុងព្រះបាតិមោក្ខ១។ អ្នកចូរសេពគប់នូវមិត្រទាំងឡាយដែលល្អមានអាជីវៈបរិសុទ្ធមិនខ្ជិលច្រអូស។

៣៧៦, ភិក្ខុគប្បីជាអ្នកឈ្លាសវាងវៃនៅក្នុងការប្រព្រឹត្តបដិសណ្ឋារៈ  គប្បីជាអ្នកឈ្លាសវាងវែនៅក្នុងអាចារៈព្រោះហេតុនោះ អ្នកនឹងជាបុគ្គលដែលមានប្រាមោទ្យច្រើន ធ្វើនូវទីបំផុតនៃសេចក្តីទុក្ខបាន។

៣៧៧, ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកចូរលះបង់រាគៈនិងទោសៈចោល ដូចដើមម្លិះជម្រុះផ្កាដែលស្រពោនយ៉ាងនោះឯង។

៣៧៨,ភិក្ខុដែលមានកាយស្ងប់ មានវាចាស្ងប់មានចិត្តស្ងប់ ហើយ ជាអ្នកម្កល់ខ្លួនទុកបានល្អហើយ មានអាមិន ក្នុងលោកខ្ជាក់ចោលអស់ហើយតថាគតហៅអ្នកនោះថា ជាអ្នកស្ងប់រម្ងាប់ហើយ។

៣៧៩, អ្នកចូរចោទខ្លួនដោយខ្លួនឯង ចូរពិចារណាខ្លួនដោយខ្លួនឯង ម្នាលភិក្ខុអ្នកនោះ ជាអ្នកមានសតិរក្សាខ្លួនប្រាណហើយនឹងរស់នៅជាសុខសប្បាយ។

៣៨០,ខ្លួនជាទីពឹងរបស់ខ្លួនឯង ខ្លួនជាគតិរបស់ខ្លួនឯង ព្រោះហេតុនោះអ្នកចររក្សាខ្លួន ដូចជានាយពាណិជថែរក្សានូវសេះដែលល្អ យ៉ាងដូច្នោះឯង។

៣៨១, ភិក្ខុអ្នកមានប្រាមោទ្យច្រើន ជ្រះថ្នាហើយក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា គប្បីបានសម្រេចនូវសន្តបទ (គឺព្រះនិព្វាន) ដែលចូលទៅរម្អប់សង្ខារជាសុខ។

៣៨២, ភិក្ខុណា នៅជាកម្លោះព្យាយាមខ្លះខ្នែងនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ភិក្ខុនោះ នឹងញ៉ាំងលោកនេះឲ្យភ្លឺស្វាងបាន ដូចជាព្រះច័នរះផុតពីពពកភ្លឺត្រចះត្រចង់យ៉ានោះឯង។

Nội dung chính